Journal of Management and Learning DevelopmentJMLDUnknown621531مسعود مسعودنیاMasoud Masoudniamasoud.masoudnia@gmail.comدر عصر تحول دیجیتال، بهره‌گیری از فناوری‌های نوین در مدیریت منابع انسانی به‌عنوان یکی از عوامل کلیدی در بهبود عملکرد کارکنان و ارتقای کارایی سازمان‌ها شناخته می‌شود. هدف این پژوهش، بررسی نقش مدیریت منابع انسانی دیجیتال در بهبود عملکرد کارکنان با نقش میانجی توانمندسازی دیجیتال کارکنان در سازمان‌های دولتی است. جامعه آماری پژوهش را کلیه مدیران و کارکنان اداری دانشگاه شیراز تشکیل می‌دهند؛ تعداد انها 843 نفر برآورد شده است که بر اساس جدول مورگان، تعداد 368 نفر به‌عنوان نمونه آماری انتخاب شده است. روش پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی است. ابزار گردآوری داده‌ها، پرسشنامه استاندارد و بومی‌شده است که شامل سه سازه اصلی می‌باشد: 1. مدیریت منابع انسانی دیجیتال با ابعاد خودکارسازی فرآیندها، استفاده از فناوری، مدیریت دانش و ارتباطات داخلی؛ 2. توانمندسازی دیجیتال کارکنان با ابعاد مهارت‌های فنی، سواد دیجیتال، انگیزه و آمادگی برای فناوری؛ 3. عملکرد کارکنان با ابعاد بهره‌وری، کیفیت کار، رضایت شغلی و مشارکت در ارائه خدمات. پایایی سازه‌ها با استفاده از آلفای کرونباخ بررسی شد که تمامی مقادیر بالاتر از 0.7 گزارش گردید که نشان‌دهنده پایایی مطلوب ابزار پژوهش است. برای آزمون مدل مفهومی و فرضیات پژوهش از نرم‌افزار Smart PLS استفاده گردید. نتایج پژوهش نشان داد که مدیریت منابع انسانی دیجیتال تأثیر مثبت و معناداری بر توانمندسازی دیجیتال کارکنان و عملکرد آن‌ها دارد. همچنین، توانمندسازی دیجیتال کارکنان به‌طور مستقیم بر عملکرد آنان نیز اثرگذار است و نقش میانجی معناداری بین مدیریت منابع انسانی دیجیتال و عملکرد کارکنان ایفا می‌کند. یافته‌ها بیانگر آن است که دیجیتالی سازی فرآیندهای منابع انسانی، ضمن افزایش مهارت‌ها و آمادگی فناورانه کارکنان، زمینه‌ساز بهبود عملکرد و اثربخشی سازمان‌های دولتی از جمله دانشگاه شیراز می‌باشد.In the era of digital transformation, the use of new technologies in human resource management is recognized as one of the key factors in improving employee performance and enhancing organizational efficiency. The aim of this study is to investigate the role of digital human resource management in improving employee performance by mediating the digital empowerment of employees in government organizations. The statistical population of the study consists of all managers and administrative staff of Shiraz University; their number is estimated to be 843 people, of which 368 people were selected as a statistical sample based on the Morgan table. The research method is applied in terms of purpose and descriptive in nature. The data collection tool is a standardized and localized questionnaire that includes three main constructs: 1. Digital human resource management with the dimensions of process automation, use of technology, knowledge management, and internal communications; 2. Digital empowerment of employees with the dimensions of technical skills, digital literacy, motivation, and readiness for technology; 3. Employee performance with the dimensions of productivity, work quality, job satisfaction, and participation in service provision. The reliability of the constructs was examined using Cronbach's alpha, with all values ​​above 0.7 reported, indicating the desired reliability of the research instrument. Smart PLS software was used to test the conceptual model and research hypotheses. The results of the study showed that digital human resource management has a positive and significant effect on the digital empowerment of employees and their performance. Also, digital empowerment of employees directly affects their performance and plays a significant mediating role between digital human resource management and employee performance. The findings indicate that digitalization of human resource processes, while increasing the skills and technological readiness of employees, paves the way for improving the performance and effectiveness of government organizations, including Shiraz University.مدیریت منابع انسانی دیجیتال، توانمندسازی دیجیتال، عملکرد کارکنان، سازمان‌های دولتی.Digital human resource management, digital empowerment, employee performance, government organizations.fa