پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر آموزش‌های ضمن خدمت بر توسعه مهارت‌های تدریس معلمان ابتدایی در دو منطقه جغرافیایی متفاوت یعنی منطقه ۵ تهران و استان اردبیل انجام شده است. روش پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی بوده و جامعه آماری شامل کلیه معلمان ابتدایی منطقه ۵ تهران و استان اردبیل در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ می‌باشد. حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران ۳۸۴ نفر برآورد و به روش نمونه‌گیری طبقه‌ای نسبتی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها، پرسشنامه محقق‌ساخته مهارت‌های تدریس برگرفته از مدل دانش محتوایی-آموزشی بود که روایی آن توسط متخصصان تأیید و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ ۹۱/۰ محاسبه گردید. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی (میانگین، انحراف معیار، فراوانی) و آمار استنباطی (رگرسیون چندگانه) تحلیل شدند. یافته‌های توصیفی نشان داد میانگین مهارت‌های تدریس معلمان در هر دو منطقه در سطح متوسط رو به بالا قرار دارد. نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که آموزش‌های ضمن خدمت به طور معناداری توانایی پیش‌بینی مهارت‌های تدریس را دارند و به ترتیب ۴۲ درصد از واریانس مهارت‌های تدریس در منطقه ۵ تهران و ۳۸ درصد در استان اردبیل را تبیین می‌کنند. همچنین، مؤلفه‌های مدیریت کلاس، طراحی آموزشی و کاربرد فناوری آموزشی بیشترین تأثیر را از آموزش‌های ضمن خدمت پذیرفته‌اند. نتیجه‌گیری کلی نشان می‌دهد که آموزش‌های ضمن خدمت با برنامه‌ریزی منسجم و محتوای کاربردی می‌توانند نقش مؤثری در ارتقای مهارت‌های تدریس معلمان ابتدایی ایفا نمایند.